Wij gaan dan de auto in en de buurt verkennen. Klinkt waarschijnlijk raar, maar we weten graag waar we uithangen en we hadden nog geld en boodschappen nodig. De vraag is dan alleen waar vind je een geldautomaat?

We waren Warminster maar gewoon ingereden en zagen vrij snel een bordje met New Superstore er op. Hup die straat in en direct waren er verschillende winkels te zien, waaronder een Lidl en een Waitrose. Mooi twee supermarkten en ze gingen om 10.00 uur open. Op dat moment nog 50 minuten wachten. Dan maar even verder verkennen. Boodschappen moet je ook in Engeland betalen, dus die geldautomaat moest ook nog gevonden worden.

Aan het einde van de straat bij de winkels was een station. Daar wil je nog wel eens kunnen pinnen. Helaas bleek dat hier niet zo te zijn. Maat er liep wel een oude man rond en die schoot ik dan maar aan om het te vragen. Het antwoord was zo simpel als mijn verbasing. Ja een geldautomaat is er, als je je omdraait dan zie je aan het einde van de straat een gebouw staan van NatWest. Twee deuren daarnaast zit er nog één en nog een aantal deuren verder zit een derde, heb je er nu genoeg? Ik heb de man vriendelijk bedankt en ben stilletjes weer in mijn auto gestapt om het goede nieuws door te geven.

Nu is Nathalie alleen niet de langste, maar zelfs zij moest haast op haar knieën bij NatWest om te kunnen pinnen. Deze automaat zit zo laag bij de grond dat het onmogelijk is om pincodes te kunnen afkijken tenzij je er naast gaat liggen.

Na de nodige boodschappen en het nuttigen van een deel daarvan zijn we weer in de auto gestapt. Dit keer om ergens iets te gaan doen. Grootste probleem hierbij was de grote hoeveelheid regen die maar niet wilde stoppen. Volgens de eigenaar van ons huisje was Wookey Hole een goede om te bezoeken. Dit is een grottenstelsel met van alles en nog wat. We kregen bij gebrek aan een brochure de routebeschrijving van Google. Heel aardig, maar om één of andere reden gingen we de andere kant op naar Salisbury.

Onderweg kwamen we langs de ruïne Old Sarum. Hier konden we onze kaart ophalen voor The England Heritage. Meer dan dat ging niet want het regende veel te hard om buiten rond te gaan lopen bij een ruïne.

Onderweg hebben we niet heel veel gezien, want het regende lange tijd enorm hard. Dit leverde overigens geen vertragingen op. Wat wel vertraging opleverde was een omgevallen vrachtwagen in de buurt van De Panne. Gelukkig voor ons was dit aan de andere kant van de weg en konden we gewoon doorrijden.

We waren netjes op tijd in Duinkerken. Bij de kaartcontrole kregen we een naar gevoel, want op het bord stond dat de volgende afvaart om 14.00 uur zou zijn. Toen we aan de beurt waren kregen we te horen dat onze boot last had van technische problemen. We konden wachten op de boot van 14.00 uur of 20km doorrijden naar Calais en daar op de boot van 13.30 rijden.

Die 20km was zo aangereden en de overtocht naar Dover was korter vanaf Calais. Overboeken dan maar en doorrijden. We rekenden onszelf onderweg al rijk met de tijdswinst ten opzichte van de latere boot in Duinkerken. Eenmaal in Calais konden we aansluiten in de rij. Dit duurde voor ons gevoel al enorm lang, maar goed, geen ervaring met de boot. Langzaam aan kropen we naar voren totdat we aan de beurt waren. Daar vertelde een zakelijke mevrouw ons dat we minstens een vertraging van een uur tot anderhalf uur zouden hebben. Kaartjes en paspoorten in je hand en je kan doorrijden.

Totaal verbaasd rij je vervolgens naar het laantje die je is toegewezen. En het besef is er wel dat het dan nog geen 12.00 uur is, maar realiseren dat je op zijn vroegst pas de boot op kan rond 15.00 uur duurt toch even een minuutje langer. Het gevoel wordt er vervolgens niet beter op als ke de andere reder vanaf Calais, P&O, af en aan ziet varen met hun schepen. Na een aantal boze telefoontjes van andere wachtenden en een aankomende boot, waren er ineens een aantal medewerkers van DFDS te herkennen. Ze liepen tussen de auto’s door om mensen van informatie te voorzien. Ook dit bleek niet bepaald betrouwbaar. De eerste verkondigde dat de boot om half vier zou vertrekken. De tweede meldde dat het even kon duren voordat we op de boot konden want de boot moest eerst aanmeren en uitladen voordat we er op konden.

Toen er vervolgens een Nederlander vroeg hoe het toch kon dat al die vertragingen er waren, werd deze enorm vervelend toen het antwoord kwam dat de boot in Engeland werd vastgehouden vanwege het slechte weer. Vervelende zat hem in de wedervraag, want we konden met zijn allen tellen dat er tot dat moment al vijf schepen van P&O waren vertrokken rond ons met volle ladingen. Enige bestemming vanaf Calais is Dover. Die vlieger ging dus niet op. Een nieuw antwoord van de DFDS medewerker ging er alleen niet komen.

Uiteindelijk konden we de boot op. We stonden alsnog bijna achteraan in het schip, maar we waren aan boord. Een plekje zoeken was vervolgens de volgende uitdaging. Het gros van de mensen aan boord moest rond half vijf in de middag nog hun lunch op gaan eten. Zo ook wij en we hebben er maar ons avondeten van gemaakt.

Heel eerlijk, het zou nooit en te nimmer ook maar een achtste van een ster krijgen, maar we hadden iets binnen. Helaas want zodra we de volle zee op gingen was de boot niet meer stil te krijgen. Nog een reden om nooit meer met DFDS te varen vanuit dit gebied. Ze hebben verschillende schepen overgenomen van andere rederijen om een poot aan de grond te krijgen in West Europa. Helaas werkt dat niet met oud ijzer en personeel dat nog met kleding van de vorige werkgever rond loopt.

De halve boot heeft zowat een extra laag gekregem tijdens onze overtocht. In de vorm van kots. Renske moest er ook aan geloven, maar mama was snel genoeg met een kotszakje om de boel op te vangen. Ik heb zelf na mijn eten alleen nog de binnenkant van mijn ogen gezien anders was ik Renske achterna gegaan. Het gevoel was ook direct over toen we in Dover aankwamen en die verschrikkelijke boot af konden rijden.

Zoals vaak te horen gekregen konden we vanaf de boot niet anders dan de juiste kant de weg op. De vraag was alleen of dit later ook zo soepel zou gaan als je onderdeel werd van het gewone verkeer. Maar eerlijk gezegd bleek dit wel zo te zijn. Het is niet heel raar om aan de andere kant van de weg te rijden. Het enige nadeel is ‘s avonds laat over de b-wegen. Dan is het voor een bijrijder toch eng om in een bocht een vrachtwagen aan te zien komen met grote lichten. Dan krijg je snel het gevoel dat ze aan de verkeerde kant van de weg zitten. Het was dan ook een tweede helft van Engeland met samengeknepen billen voor moeders.

Eenmaal in Warminster aangekomen was het al erg laat, even voor 22.00 uur, en ik had gaande de dag al een aantal keer naar onze accomodatie gebeld om ze op de hoogte te houden. De gerichtte aankomsttijd tussen 16.00 en 18.00 uur was vrij snel vervaagd in Calais. Gelukkig dient de receptie ook als pub voor de lokale bevolking en was het geen probleem.

Wat wel een probleem vormde, was het gebrek aan voorbereiding over onze aankomstplaats. We wisten waar Warminster lag, maar de straat die we moesten hebben lag niet in ons vizier. Toch maar weer de accomodatie gebeld. Er nam een vriendelijke jongen op die me vervolgens dwars door Warminster naar de juiste locatie loodste. Zo konden we met zijn allen in een heerlijk voorverwarmd huisje naar bed toe.

Onze reis van niets werd een lange tocht vol van uitdagingen voor het uithoudingsvermogen van de kinderen en ons eigen geduld.

Gek genoeg zorgt het ook voor een dip in mijn creativiteit op de andere dagdelen. Ik wil wel meer doen, maar het komt er niet zo goed uit. Je doet je ding en dat is het wel. Geeft ook niet, valt me wel op.

Komt vanzelf wel weer gok ik zo.

Al met al geen slechte uitvoering, maar je bed verplaatsen gaat eigenlijk ook nooit in één vloeiende beweging. Moet ook zeggen dat ik sinds gistermiddag last heb van mijn longen. En dat terwijl we het toch goed bijhouden, maar achter al die kasten kan je normaal gesproken nooit komen. En toch ligt er altijd van alles

Ziet er leuk uit, zelfs voor zoiets macabers. Bij het openenen van de doos viel me direct op dat het niet zo was als de doos deed vermoeden. Daar kun je duidelijk zien dat er een bocht zit naar de poort toe. In de doos zaten geen korte muren of bochten. Als ik dat zou willen dan moest ik er zelf eentje door midden moeten zagen. Dat ga ik niet doen, daarvoor zijn er te weinig muurdelen om er ééntje te kunnen missen als het fout gaat.

Dan maar in elkaar gaan zetten en wat dingen uitrekenen. Acht muurdelen, twaalf paaldelen en een poort voor de omheining. Volgende probleem doet zich voor; ieder muurdeel is 10 centimeter, iedere paal is 0,8 centimeter en de poort is vervolgens 5 centimeter. Dit krijg je nooit netjes in een rechte vorm zonder een gat te laten vallen.

Uiteindelijk ben ik er uitgekomen dat het een tweetal muren maar schuin moeten naar de kerk toe waar ik de begraafplaats aan wil sluiten. Niet geheel ideaal, maar wel de beste oplossing voor zoveel mogelijk oppervlakte voor mijn kerkhof. De muren en palen zijn voor zover mogelijk aan elkaar gezet. Ik moet nog de schuine delen aan de rechte bevestigen. Daarna is het aftekenen op de onderplaat zodat ik daarna eerst de grond in kan delen met zandpaden en grasvlakken.

Blijft leuk

Het blijkt een “nieuwsbericht” van Slate.com te zijn. Een simpele ziel die in het verleden zelf spullen heeft “gestolen” in een heel ander spel, genaamd EVE Online. Groot verschil want in dit spel is dat ook (deels) de bedoeling. Slap verhaal, want het gaat voornamelijk over zijn eigen verleden en hij keurt de berechting af.

Moet hij weten, want als je de uitspraak leest dan gaat het helemaal niet om het stelen van een masker en een schild dat niet bestaat in de echte wereld. De aangeklaagde is juist veroordeeld voor het stelen van niet bestaande spullen met behulp van geweld en het dreigement van geweld. Dat maakt alles anders, geweld is namelijk verboden. Net als stelen overigens in ons rechtsysteem, maar dat is niet aangenomen in dit vonnis. Alleen opgenomen als reden voor het geweld, een soort geweld met voorbedachte rade.

Valt me op dat het enorm makkelijk is om anderen maar gewoon na te praten in plaats van vijf minuten spenderen aan het nazoeken van de feiten. Dat is namelijk wat het mij kostte om te doen en zo geniaal ben ik nu ook weer niet.

@Nitai

Samen met deze spullen heb ik nog de rest van de multiplex platen gehaald die ik nodig had. Er is zelfs nog een beetje geld over voor nog een paar kleine dingen als ik dat later nodig heb